2014 ഏപ്രിൽ 4, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പ്രണയം- അറിഞ്ഞനാൾത്തൊട്ടു അദ്ഭുതവും ആരാധനയും വൈകാരികതയുമൊക്കെ ഉള്ളിൽ വളർത്തിയ പദം. കനലാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും കയ്യിലെടുത്തു.. പൊള്ളുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ചുണ്ടുകളമർത്തി, അന്തരാളങ്ങൾ പോലും കത്തിയെരിഞ്ഞിട്ടും തല്ലികെടുത്തുവാൻ തോന്നാത്ത ഉന്മാദിയെ ഞാനെന്ന  സത്തയിലേക്ക് ഉരുക്കിയൊഴിച്ച പ്രണോദനം.
വേദനകൾക്കിടയിലൂടെ  പുഞ്ചിരിക്കാനും, മുറിവുകൾ നീറ്റുമ്പോഴും സ്വയം മറന്നാടുവാനും...ഏകാന്തതകളിൽ ചിറകുവിരിച്ചു വിരഹ ശൈലങ്ങൾ തേടിപ്പറക്കുവാനും, ഒരു ഗാന ശലകത്തിൽ  സ്വയമലിഞ്ഞു തീരാനും
കാറ്റലകളിൽ ഒരു തലോടൽ തേടാനും വർണ്ണപൊട്ടുകൾ ചേർത്തുവച്ചു സങ്കല്പ്പസൃഷ്ടികൾ ചമയ്ക്കുവാനും  ഉരുവാക്കിയ
ചേതോവികാരം.. അതീന്ദ്രിയമായതൊക്കെയും ഇന്ദ്രീയാനുഭൂതിയിലേക്ക് ചേർത്തുവച്ച ദിവ്യപ്രഭാവം...!!
പ്രണയം, അനന്തമായ അനുഭൂതികളുടെ  അതിപ്രസരം !!

2014 ഏപ്രിൽ 2, ബുധനാഴ്‌ച


പിറവി


ഒരു ചെറിയ അസ്വാസ്ഥ്യം മുളപൊട്ടി, യുള്ളിലത് 
പതിയെ അനങ്ങിത്തുടങ്ങി
പിന്നെ എരിപിരി സഞ്ചാരമായി,
പ്രിയതരമെങ്കിലും, നീറ്റലുകൾ നോവുകൾ 
ഓർമ്മയിൽ തികട്ടി വന്നു..
പുതിയതുകളൊന്നിനേയും സ്വാംശീകരിക്കാതെ 
വേരുകൾ മെല്ലെ പടർത്തി,
നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ടു വളർന്നു..
വിരലുകൾ വിറയാർന്നു നിന്നു..
ദീർഘമൊരുച്ഛ്വാസവായുവിന്നടവേളയിൽ 
സ്വേതകണങ്ങളിരുചെന്നിയിലൂടടർന്നു വീണു..
ചുറ്റും നിറയുന്ന മഷിപ്പൊട്ടുകളെ, നോക്കി 
ചെറ്റൊന്നാശ്വാസം കൊണ്ടു..
പേറ്റുനോവറിഞ്ഞോരു കവിഹൃദയത്തി-
നീറ്റില്ലത്തിലപ്പോളൊരു കാവ്യ ഭംഗി പിറന്നു!!

2014 ഏപ്രിൽ 1, ചൊവ്വാഴ്ച



ഒരു നോവിൻറെ ഒടുക്കം, എൻറെ
ചേതനയറ്റ ശരീരത്തെ താങ്ങി നീ
നാമൊരുമിച്ചു  നട്ടൊരാ മാവിൻറെ
വെട്ടിയ നെഞ്ചത്തെന്നെ ചേർത്ത് കിടത്തണം..
ഒരു ബാഷ്പ്പകണത്താൽ തർപ്പണം നൽകി
കനലുകൾ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി,
അകലെയൊരു  മേഘച്ചുരുളായി ,
മൃതിയാം പ്രഹേളികക്കുത്തരം തേടുവാൻ
എൻറെ ദേഹിക്കു നീ വിടുത്തൽ തന്നീടണം..

പിന്നെയും ശമിക്കാത്ത ദാഹമോഹങ്ങൾ
വീണ്ടുമെന്നേയൊരു പിറവിക്കൊരുക്കുകിൽ
അന്നുമെന്നത്മാവിൻ ശിഖരങ്ങളിൽ, നീയൊരു
വണ്ണാത്തി പക്ഷിയായി പുള്ളുകൾ പാടണം..!

ഇനിയൊരുപക്ഷേ,
ഇഹലോകമുക്തിക്കു നിൻറെ
നെഞ്ചിലിടറുന്ന നാദ പ്രണവങ്ങ
ളെന്നെയൊരു, നേർത്തമഞ്ഞലയു
ടെയപ്പുറം നിർത്തുകി-ലന്നോരോ
നീർമഞ്ഞു തുള്ളിയിലുമെൻറെ
യാത്മാവു നിൻറെ സ്മൃതിയെ  പുണർന്നിടും!! 

2014 മാർച്ച് 17, തിങ്കളാഴ്‌ച

അയാൾ


ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നോരില്ലി കാടിന്റെ മധ്യത്തിൽ
പരന്ന പാറ പ്രതലത്തിലലസനായ്,
മെലിഞ്ഞു ശുഷ്കിച്ച കൈകൾ വിരിച്ചിട്ടു
തളർന്നതെങ്കിലും, തെളിഞ്ഞ കണ്ണുകളുയർത്തി
വിണ്ണിലെ വിസ്മയങ്ങൾ നുകരുകയാണയാൾ..

വിശപ്പ്‌ വേണ്ടെന്നുവച്ച ശരീരത്തിൽ,
തുടിപ്പ് ബാക്കിയുണ്ടെന്നുടുക്കുകൊട്ടി
അനാരതം മിടിക്കുന്നുണ്ടാ,
വിഷപ്പുകയേറ്റു ക്ഷയിച്ച നെഞ്ചം..

പടർന്നുകത്തി എരിഞ്ഞടങ്ങിയ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തി
നൊരുനാൾ ഞെരിഞ്ഞിലായതാണാ ഹൃദയം..
ചുവന്ന രക്തത്തിലലിഞ്ഞു  കാലം മായ്ചിട്ടുമതു,
പുതിയ വിശ്വാസത്തെ പുൽകാൻ മടിച്ചുനിൽപ്പൂ..

പഴമകൾ കാലം ചെയ്തൊരു നാട്ടിൽ,
പഴയൊരു പരുത്തിക്കുപ്പായമിട്ടു , നീണ്ടൊരു തോൾസഞ്ചിയി
ലിനിയും പകൽവെളിച്ചം കാണാത്ത, ചിന്തകളുമായി
പടികൾ കയറിയിറങ്ങാറുണ്ടയാൾ,
പലരുടേയും പരിഹാസത്തിന്നു പാത്രമായി ..

പകുത്തു നൽകുവാൻ ജീവിതമില്ലാതെ, പെരുകിയ
വിഷമവൃത്തത്തിനുള്ളിൽ, അസ്ഥിയിൽവേരിട്ട
പ്രണയത്തെ പോലും പടവെട്ടിനേടുവാനാകാ
തൊടുങ്ങിയ പരാജിതനാണയാൾ..

എങ്കിലും, മോഹങ്ങൾ കൂടുപേക്ഷിച്ചു പോയൊരാ
ചില്ലയുംപേറി, വ്യർഥ വിചാരക്കുരുന്നുകളെ
കൂട്ടിനുചേർത്തു, ഉച്ചിയിലുഷ്ണം കൂടുന്ന നേരത്തെ
ത്തുമയാളീയില്ലിക്കാടിന്നടുവിൽ..

തല്ലിക്കെടുത്തിയ സർഗശക്തികളെത്തേടി
ഉൾക്കാമ്പ് ഗഗന സഞ്ചാരം നടത്തവേ,
ചുറ്റും പരക്കുന്ന ത്രിഷ്ണകളെ തട്ടിമാറ്റുവാ-
നൊരൊറ്റയാൻ കാറ്റപ്പോളയാളെ വീശ്ശിക്കടന്നേപോയി..

2014 മാർച്ച് 13, വ്യാഴാഴ്‌ച

ദിഗന്ദം നടുങ്ങുന്ന ഉൾക്കാഴ്ചയിൽ
വാക്കുകൾ ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടു
അവ നിന്റെ ചുറ്റും പറന്നു നടന്നു...
നിയോ, അനുഭൂതികളുടെ അതിപ്രസരത്തിൽ
ചിന്തകളെ മേയാൻ വിട്ടു..
അവ എൻറെ വാക്കുകളുടെ  ചിറകുകൾ
നിഷ്ടൂരമായി അടർത്തിയെടുത്തു..
നിശബ്ദതയുടെ അടിവാരതിലേക്കവ
നിലയറ്റു വീണു..
പൊട്ടിയ ഗദ്ഗദങ്ങളുടെ വിള്ളലിലൂടെ
ചിലത് നീർച്ചാലുകളായി എൻറെ
കണ്ണുകളിലൂടെയൊഴുകിയിറങ്ങി...
അവ്യക്തമാക്കപെട്ട വികാരങ്ങളിൽ തട്ടി അവ താഴേക്ക്‌ ചിതറി
അപ്പോഴും തുറക്കാൻ മടിച്ചു നിന്ന നിൻറെ മനസ്സിലെവിടെയോ
കറുത്ത മുഖമുള്ള യക്ഷൻമാർ
സുരപാനം നടത്തുകയായിരുന്നു..!!

2014 മാർച്ച് 9, ഞായറാഴ്‌ച

വിശുദ്ധൻ തന്റെ ഹൃദയം പിഴിഞ്ഞെടുത്ത്
കുരുടൻറെ കണ്ണുകളിലേക്കു ഊറ്റിയൊഴിച്ചു
അവന്റെ കണ്ണുകളിലെക്ക് കാഴ്ചയുടെ
നീലയും വെള്ളയും മഞ്ഞയും നിറങ്ങൾ
മാറി മാറി നിറഞ്ഞൊഴുകി..
കണ്ണുതുറന്ന അവൻ, പിടയുന്ന വിശുദ്ധൻറെ
വെള്ളയങ്കിയിൽ രക്തക്കറ തുടച്ചു..
അവൻറെ മെതിയടി സ്വന്തം കാലുകളിൽ ധരിച്ചു
തിരിഞ്ഞു നോക്കാൻ മെനക്കെടാതെയവൻ നടന്നു..
വഴിയിലെ പച്ചമാംസത്തിന്റെ മണം
അവൻറെ നാസദ്വാരം വിടർത്തി
ആർത്തിയോടെ അവനതെടുത് പിച്ചിചീന്തി
നശിപ്പിച്ചതിന്റെ ആനന്ദം അവനട്ടഹസിച്ചു തീർത്തു
ക്ലാവുപിടിച്ച നാണയതുട്ടുകൾ നിരത്തി
അവൻ ലോകത്തിനു വിലപറഞ്ഞു
അകലെയപ്പോൾ ,വിശുദ്ധന്റെ ഉള്ളം കയ്യിലെ ആണികൾ
ആകാശത്തേക്ക് തെറിച്ചുയർന്നു..
മദംപൊട്ടിയവന്റെ കണ്ണുകളിലെക്കവ ആഞ്ഞു തറച്ചു
പൊട്ടിയൊലിക്കുന്ന കണ്ണുമായി കുരുടൻ വിശുദ്ധനെ തേടിയലഞ്ഞു
ഊറ്റിയെടുക്കപ്പെട്ട ഹൃദയരക്തം, അപ്പോൾ വിശുദ്ധന്റെ
കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു...


നിറം വാർന്നുപോകുമെൻ 
പ്രിയമോലുമോർമ്മകൾ
പകർത്തുവാൻ പുതിയൊരു 
നിറക്കൂട്ട്‌ തേടവേ
തെളിയുന്നു നീയൊരു 
ചെമ്പനീർ മുകുളമായി, 
മനസ്സിലെ
പൊടിമൂടിക്കിടന്നോരാ 
പഴയ ക്യാൻവാസിൽ..

വശ്യമനോജ്ഞമൊരുപുഞ്ചിരികൊണ്ടു 
നീയെന്നെ വീണ്ടും, 
താപിതഹൃദയപരിക്ഷീണിതനാക്കവേ
ഓമലേ, 
നഷ്ടപെടലുകളൊക്കെയെഴുന്നെൻറെ
ശിഷ്ടജന്മത്തെ വൃഥാ പഴിക്കുന്നു..

മുഗ്ധസങ്കല്പ്പനിറങ്ങളെടുത്തു 
ചിത്തത്തിൽ,
തട്ടിത്തൂവാതെനിന്നെ പൊതിയുവാൻ 
വെമ്പൽകൊണ്ടായവേ
പ്രജ്ഞയറ്റു, പ്രഹേളികയായി നീ !!

ഏതു നിറം കൊണ്ട് നിന്നെ നിറക്കട്ടെ- 
യിന്നൂറിവരും നോവിൻ 
ചെഞ്ചോരനിറമല്ലാതില്ല
നിന്നോർമ്മയിൽ ചാർത്തുവാൻ,
മറ്റൊരു ചയക്കൂട്ടുമെൻ കൈവശം..!