യാദൃശ്ചികം
പ്രിയതരമാർന്നൊരീ
കണ്ടുമുട്ടലുകൾ
ഹൃദ്യമാണോരോ നനുത്ത
മന്ദഹാസങ്ങളും
പറയാതെ പറയുന്ന
നൂറു നൂറായിരം ഇമചിമ്മലിൽ
അലിയുന്ന പരിഭവങ്ങൾ
അറിയുവാനേറെയുണ്ടെങ്കിലും
മറവിയൊരു മേമ്പൊടിയായി
മധുരമൂട്ടിടുന്നു....
നിമിഷങ്ങൾ കേവലം നിമിഷങ്ങളായിത്തന്നെ
മാറിടുമ്പോൾ
ഇനിയാരുമറിയാത്തൊരു
ഗാനം
ഇരു ഹൃദയങ്ങളും
മീട്ടിടുന്നു...
ഈ യാത്ര
ഒരു മധു ഹർഷമായി

For You my Love!

Thinking of you is like having a beautiful dream,  

I wish I never had to wake up!  

It always brings a smile to my face,  

Like the warmth of basking in the dawn,  

After a long, sleepless night in your arms.  

The trail of midnight walks on moonlit roads,  

Tweeting everything, saving the quest of touch.  

And in a trice, we hold our hands carelessly,  

Reaching out to the heartbeat of the other,  

Mulishly hiding our smiles in the dark, yet  

Feeling the magic of love.  

Those little heartaches when you walk away,  

With bleakness poured into my soul...  

Tears of missing your  warmth and caress,  

And wanting to go back to the time spent together.  

Imaginations are so vivid, yet incomplete without  

Your presence!  

Love was never meant to be mine,  

Then you fell upon me like celestial rain,  

Casting a magic spell on my heart,  

Giving me so many more reasons to smile!

Desire!

Cupid's Arrow

Cupid stood ready with his arrow,  

The Infatuator, poised to strike.  

Anon, he flashed a mischievous smile,  

And I, determined, turned away.  

Yet deep inside, I knew the truth—  

He was certain to strike,  

It was only a matter of time.  

All I could do was make a truce,  

The arrow would pierce me just once,  

On a day when clouds are soft and white,  

And the setting sun casts its golden light.  

Birds chirp and twitter,  

Humming a tune that mirrors my delight.  

Then, I shall set my sail and fly,  

To an island where divine pebbles lie.  

Let thy arrow bleed my heart,  

When the first ripple of fondness touches my feet.  

While stars gaze from above, deep and wise,  

I will find my purpose in your sweet, greedy guise!

ഒടുവിലെരിഞ്ഞൊരു നേർത്ത
ഗന്ധമായിയമരുംമ്പോൾ
നിലാകുളിരിലൊരു നനഞ്ഞ
നിശ്വാസമായിയുതിരുമ്പോൾ
വിടർന്നകണ്‍പീലികൾക്കിടയിൽ
കുരുങ്ങുന്ന നോവിലും
നിൻറെ ചുണ്ടിലൊരു
ഒരുനേർത്ത മന്ദഹാസമായി
വിടരുവാൻ കഴിഞ്ഞെന്നാൽ
സുഭഗേ, സായൂജ്യമാണെനിക്കീ
ഗൂഢനിശ്ശൂന്യ ജീവനം പോലും !!

അന്നൊരിക്കൽ...,
ഇടവമാസത്തിന്നിടയിലെപ്പോഴോ
പകലുറങ്ങാതിരുന്നൊരു സൂര്യനേ
പാതി തേവരും കൊലോത്തിലമ്മയും
പടികടത്തീ   കരിങ്കടലിലാഴ്ത്തി..
തുടുതുടുതൊരു കരിമുകിൽ പെണ്‍കൊടി
കതിരവൻ കടലലയിൽ താഴുന്നതു കണ്ടു
കരളുപൊട്ടിക്കരഞ്ഞുലഞ്ഞു നിൽക്കേ
വടക്കുനിന്നൊരു കാറ്റുവന്നവളുടെ
കൈപിടിച്ചു, പിന്നെയാക്കാണും കരിമലകടത്തിക്കൊണ്ടേപോയി...!!!

My angel! !

My Little Angel 

I love those mischievous little dents on your cheeks

when you smile...

And those tiny, sparkling eyes
where all the mysteries of this world are veiled.

Your skin, white as snow,
your touch so velvety—
I wonder, were you an angel
who fell from the heavens above?

Over and over, I marvel at you—
so tiny, yet a peerless piety.

I blotted this feeling,
each so filling...
Anon, every tear found its meaning
when your happiness was wrapped
in woolen white clothing!!

Orphans! 

I was just a little child when I first fell on my ankles,  

Crying and crying, tears flooding my eyes.  

Then, loving hands surrounded me,  

Caressing away my worries,  

And I was comforted.  

I grew into a dicey youth,  

Falling many times in my innocence.  

A few were there to gently lift me,  

Rolling me back into my ebullient self.  

Years passed...  

And once again, I fell—  

This time into the gloom of quarantine.  

I lamented and growled,  

Never finding anyone to offer me a sigh of relief.  

Yet, every time I fell,  

Every time a child cried,  

Scared and searching,  

I longed to find warmth beside me!