I am silent…

Not because I am a Hindu and you were a Muslim.
Not because I am afraid I’ll be labelled a terrorist if I speak for you.
Not because you are not related to me by blood,
Or because I don't feel your loss deep in my heart.

I am silent…
Because my words have lost their power,
And my tears, their meaning…
In a country where dark corners only know how to violate a woman's body,
A country that has surrendered its senses to religion—
Unable to see the tenderness of a child,
Where the shrine of a temple became the abattoir of an innocent life.

A country that mourns every rape death,
Yet closes its conscience to humanity.
A country that sold its soul to drama,
And forgot all its virtues,
Where religious vandalism is a holy act.

I am silent
Because I live in a country of morons,
Who justify criminal acts with religious texts
That have long lost their glory.

I am silent
Because my country is deaf,
And my screams of agony and pain
Are seen as nothing more than a funny act of feminism.

Yes, we are different.
You lost your life—
And I lost my soul to it.

But yes… I too am an abettor!!

Words are just like chilli flakes
They add spiciness to tired emotions
Sometimes, much desired
Many times, misfired!

Tears are hidden often before its outburst
Profusely flowing once consumed
Either way, it had to follow-
The rule of contempt
If had to sallow the effect!

I am an artist, and so are you,
When letting the words overflow!
Covering the cowardice n’ follies
Of the path we had chosen to take.

Once for all, let’s be quiet
And try listening to the silence in other’s eyes
And to that heavy heart beat!
Might then we will find the sweetness
That had long lost in all those fury
Of the words, in the greed n’ guilt of possession!

--Meera

Love for you was never so subtle

It permeated my vein for ever

Yet, you doubted it source,

As it never appeared kosher to your zest!

The words have lost their charm, eventually

Yet we used them profusely

Trying to put some meaning,

To the long lost glory of our destiny!

I am immature to the thought of you

I am, immature only to that thought,

It drain my senses,

Leave me in dumbness

Yet, I scream inside my mind

Every second so vast!

I have not known the pleasure of thy trust

Yet we proclaimed it every sight

Neither you, nor I owned it

Someday it may find it chest

Giving was easy,

Keeping was difficult

But they say,

It has to be felt to know its worth!!!

മരണമിന്നൊരു മൗനരാഗമായി
മധുരം പകർന്നെൻ കരം പിടിച്ചീടുകിൽ
മറക്കാതിരിക്കുമോ നീ
പ്രാണനായകഃ
ഹൃദയം പിടഞ്ഞു നീർകണമായി പൊഴിയുന്നൊരാ നിമിഷങ്ങളെന്നും..
പ്രണയം നിറച്ചു  നാമൊരുമിച്ച വഴികളിൽ
മറവിക്കുമുമ്പേയൊന്നെത്തിനോക്കി നീ
ഇലകൾ പൊഴിച്ചു 
വിരഹമറിയിച്ചു നിൽക്കുന്ന
ഇലഞ്ഞിയുടെ ചോട്ടി-
ലന്നിളം ചൂടേറ്റു വാടിയ വെളുത്ത ഓർമ്മകക്കൊരവസാന ചുംബനമാകുമോ
പിന്നെ, ഇനിയെന്നുകാണുമെന്നറിയാത്ത കടംകഥക്കൊരുത്തരമായി
വരുംജന്മത്തിലെന്നു വിടചൊല്ലി നടന്നകലുമ്പോഴും
ഒരുക്ഷണമെന്റെ പിൻവിളക്കു വേണ്ടിനീ
വെറുതെ, വെറുതേ മോഹിക്കുമോ..
പ്രണയമാണെനിക്കീ പുഴയോടും പുലരികളോടുമെങ്കിലും,
നീയില്ലാത്തയീ വീഥിയും ഭൂമിയും
നിശ്ശൂന്യമെന്നു നീ പറയുകിലൊരുവേള,
നാളെഞാനില്ലെങ്കിലാനാളേക്കഴിഞ്ഞു
പടരുമൊരു നേർത്തൊയലപോലെയാ-
രാവിൽ ഞാനുമെൻ കിനാക്കളും
നിനക്കുകൂട്ടായി!

നീണ്ടു നീണ്ടൊരു വഴിയാണതിനു പറ്റെ
ഞൊറിഞ്ഞുടുത്ത പോലെ കാറ്റാടി മരങ്ങളും..
കടും തവിട്ടു ഭംഗിയിൽ ചരലിട്ട മുറ്റവും
ദൂരെ ഒരുപൊട്ടുപോലെ ഒരു കുഞ്ഞുവീടും.
കൊതിയൂറിവരും പോലെ കായ്ച്ച  നീർചാമ്പ മരവും,
ഓളങ്ങളിൽ മുഖംചേർത്തൊരു  ഇലഞ്ഞിയും കവുങ്ങും.
നിറഞ്ഞ പുലരികളും,
ചക്കരകാപ്പിയുടെ മധുരവും,
കണ്ണാടി കിണറും
പാതിയിൽ മറന്ന ഉമിക്കരി വെളുപ്പും
സിരകളിൽ പൊതിയും പുഴയുടെ തണുപ്പും.
നിരയെണ്ണിയ വരമ്പും,
നിഴലായി നടന്ന കൂട്ടരും കുറുമ്പും,
മാമ്പഴ പുളിയിൽ മറന്ന നീറ്റലും നീറും..
ചുവന്ന സന്ധ്യയും നിലവിളക്കിന്റ ശോഭയും
ഇടമുറിഞ്ഞൊരീണമായി
സന്ധ്യാ നാമവും.
ചുട്ടപപ്പടവും കണ്ണിമാങ്ങാചമ്മന്തിയും
നെയ്യൂട്ടി തന്ന കഥയും കിനാക്കളും,
കൈതപ്പായയിലുറങ്ങിയ കുഞ്ഞു ശാഠ്യങ്ങളും..
പാട്ടുമറന്നൊരു കുയിലും
കൂകികുറുകിയ ബാല്യവും..
വെള്ളപ്പൊക്കത്തിലൊഴുകിയ
ചങ്ങാടക്കൊതിയും..
പെയ്തുതോർന്ന മഴയും
ഇലകൾ പെയ്യുന്ന രാവും
നനവു മറാതെ,
ഈയോർമ്മയും ഞാനും  !

ജനുവരിയുടെ വിഷാദമാണ് നീ എനിക്കെപ്പോഴും..
പുതുവർഷപ്പുലരികളിൽ നേർത്തമഞ്ഞലകൾ ഉടലിനെ പൊതിയുമ്പോൾ..
പാടാതെപോയ ഒരു പാട്ടിന്‍റെ
നോവുമായി നീയെന്നുമെൻ
കവിളിലൊരു നീരരുവിയായുതിരുന്നു..
ചെറുവിരൽ തുമ്പുപിടിച്ചെന്റെ
കൂടെ നടക്കുവാൻ നിൽക്കാതെ പോയിനീ
എന്നറിഞ്ഞനാളെപ്പോഴോ..
മരവിപ്പുകൾ ഞാൻ നെഞ്ചകത്തേറ്റി..
വിഷുവും സംക്രാന്തിയും നിന്നെ കൂടാതെ കടന്നു പോയപ്പോഴും..
ഓർമ്മക്കീറിൽ നീ നിണമായൊഴുകി..
മകരവിളക്കിന്റെ നിറവിലമ്മ തൊഴുതപ്പോഴുണ്ടായ വരമമായിരുന്നു നീ ഉണ്ണി..
അമ്മയ്ക്ക് തുണയാകേണ്ടവൻ നീയയായിരുന്നു..
ഒരു ചിരിമാത്രം ബാക്കിവച്ചു നീപോകെ
ഇന്നെനിക്കീ വരണ്ട പാടങ്ങളും  വേനൽക്കുളങ്ങളും..പിന്നെ 
ഒറ്റയ്ക്ക് താണ്ടിയ ദൂരങ്ങളും മാത്രം ബാക്കി...!

July

July Rains

July rains are like a soothing balm,  

Drizzling softly on your loneliness,  

Bringing wistfulness to lost memories—  

Like the nostalgia of a half-read book,  

It's pages fluttering with the scribbles  

Of immature thoughts.  

Like the scent of freshly brewed coffee  

And the warmth of hot medu vadas,  

Like the call of wrinkles on an unmade bed,  

Yearning for another cuddle, another warmth.  

July rains, indeed, are special,  

For they weave an enchanting clime,  

Like a spell of peace that lingers in the air!